Λάθη και συνέπειες.

 Πολλές φορές κάνουμε λάθη στη ζωή μας και το αναγνωρίζουμε και μετανιώνουμε. Είναι όμως μερικά λάθη που ναι μεν τα καταλαβαίνουμε και τα διορθώνουμε αλλά... το ποτάμι δε γυρίζει πίσω, γιατί έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους και όχι με το Θεό που συγχωρεί τα πάντα. Τι παράδοξο πάντως κι αυτό, να πιστεύουμε σε ένα θεό που τα πάντα συγχωρεί και εμείς που είμαστε άνθρωποι να μην κάνουμε το ίδιο... Είναι βέβαια και περιπτώσεις που το θέμα δεν είναι αν θα συγχωρήσει κανείς αλλά το αν θα αποφασίσει να επαναφέρει την κατάσταση στην αρχική της μορφή. Και φυσικά μιλάω για σχέσεις...

Η άσχημη συμπεριφορά μπορεί να ξεχαστεί, μπορεί να τη συγχωρήσουμε, μπορεί να μην κρατήσουμε κακία... επιστρέφουμε όμως στη σχέση όταν ξέρουμε ότι το βασικό πρόβλημα δεν είναι ένα λάθος αλλά ο ίδιος ο χαρακτήρας με τον οποίο δεν ταιριάζουμε;

Τι μου ήρθε τώρα να θίξω το θέμα; Συνάντησα εχτές μια κοπέλα που για να πω την αλήθεια... δυσκολεύτηκα να την αναγνωρίσω. Την πρώτη φορά που τη γνώρισα μου την παρουσίασε ένας φίλος μου σαν την κοπέλα του. Δυναμική, μέσα στη ζωντάνια, ευχάριστη... μέσα στη σχέση όμως... ο εγωισμός και η προσωπική επιβεβαίωση ήταν αυτό που κυριαρχούσε. Θα μου πείτε τώρα, βρήκε κι έκανε κι εκείνη γιατί απ'όσο τον γνώριζα το φίλο μου ήταν "το καλό παιδί". Να μην μπαίνω σε λεπτομέρειες, όταν το πράγμα έφτασε να προσβάλει τον ίδιο και την προσωπικότητά του (τηλεφωνήματα από την μητέρα της κοπέλας του τύπου "θα κάνεις ό,τι λέμε εμείς και δε θα μιλάς"... ναι μέχρι εκεί φτάσαμε...) φυσικά το πουλάκι πέταξε... και ο μήνας που έτρεφε τους έντεκα... πήγε διακοπές... και η κοπελιά έχασε το μέλι και το γάλα... και φυσικά τώρα χτυπιέται.

Όταν τη συνάντησα λοιπόν εχτές τυχαία, ήταν μαζεμένη, μου είπε ότι χώρισε με απόφαση του φίλου μου και ότι εκείνη δεν ήθελε και φυσικά ήταν σα "μαραμένη μου γαρδένια", με κομμένα τα φτερά. Τι να της έλεγα τώρα εγώ; "Έτσι όπως τα έκανες φάτα κιόλας"! Δε μου πήγαινε και η καρδιά να την καταχέσω στην κατάσταση που ήταν, άλλωστε τη συμπαθώ και κάναμε καλή παρέα στο παρελθόν, αλλά η πραγματικότητα είναι πραγματικότητα και δεν μπορούμε να απορούμε με τις αποφάσεις των άλλων  και μην καταλαβαίνουμε τι κάναμε και πόσο ευθυνόμαστε και οι ίδιοι κάποιες φορές για τη συμπεριφορά τους!

Τώρα γιατί τα λέω όλα αυτά; Όλη αυτή η ιστορία με έκανε να σκεφτώ πόσο πονάει καμιά φορά η αλλαγή στη ζωή μας και η συνειδητοποίηση ότι από εδώ και πέρα θα πορευτούμε χωρίς κάποιους ανθρώπους επειδή εκείνοι το αποφάσισαν, είτε πρόκειται για φίλους είτε για σχέσεις μας. Πονάει πολύ να μας αφήνουν αλλά η πορεία μας στη ζωή είναι πορεία ωρίμανσης και οφείλουμε να εξετάσουμε τα αίτια της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε. Ωριμάζουμε δε περισσότερο όχι όταν προσπαθούμε να ρίξουμε ευθύνες στους άλλους, αλλά όταν ψάχνουμε σ'εμάς τους ίδιους τα στραβά, είτε αυτά αφορούν εγωιστικές συμπεριφορές, είτε μόνο υπερβολική ανοχή περίεργων καταστάσεων. Το τι λάθη κάναμε εμείς είναι το σημαντικότερο και όχι το ποιος φταίει τελικά. Αν εντοπίσουμε τα δικά μας λάθη θα προχωρήσουμε σε κάτι καλύτερο. Αν πάλι στήσουμε δικαστήριο με φίλους για το ποιος φταίει,  (ο άλλος φυσικά!!!) τότε απλά χάνουμε χρόνο.

Αν πληγώσουμε κάποιον και τον αναγκάσουμε να φύγει, τότε μπορεί μετά από καιρό να το σκεφτούμε και να ζητήσουμε συγγνώμη. Και μπορεί, αν έχουμε να κάνουμε με λογικό άνθρωπο, να λάβουμε και "άφεση". Δεν μπορούμε όμως να απαιτήσουμε επιστροφή στη σχέση. Μια τέτοια συμπεριφορά είναι κάτι παραπάνω από "παιδική" γιατί δείχνει ότι τη ζωή μας τη σχεδιάζουμε θεωρώντας ότι πρέπει να απολαμβάνουμε πράγματα "γιατί έτσι" και όχι γιατί είμαστε διατεθημένοι να θυσιάσουμε κάτι γι'αυτά. Προσωπικά αποφεύγω ανθρώπους που δεν είναι διατεθημένοι να θυσιάσουν κάτι για να αποκτησουν ό,τι επιθυμούν. Για μένα αυτός που αποφεύγει τη θυσία, την πληρωμή του αντίτιμου, την επένδυση, δεν έχει ωριμάσει ακόμη. Και μη νομίσουμε ότι η θυσία, το αντίτιμο, η επένδυση, είναι πάντα κάτι δυσάρεστο. Το συναίσθημα που προκαλεί η θυσία για την απόκτηση αγαθών εξαρτάται από το πόσο αγαπάμε αυτό που περιμένουμε να λάβουμε.

Φίλη μου αγαπημένη, μέσα από αυτή την ανάρτηση σου λέω απλά ότι στις σχέσεις τα μεγάλα λάθη πληρώνονται με μοναξιά, η οποία φυσικά δεν είναι και γραφτό να κρατήσει για πάντα! Φαίνεται όμως ότι δεν είναι και γραφτό να γεμίσεις το κενό με τον ίδιο άνθρωπο. Ο καθένας τώρα τραβάει το δρόμο του αναλογιζόμενος τα δικά του λάθη και παραλήψεις. Και να πω και το άλλο;;; Τι αξία θα είχαν τα νιάτα αν δε μαθαίναμε από τα λάθη μας; Ότι κι αν κάνεις νέος, έχεις μια ολόκληρη ζωή μπροστά σου να το διορθώσεις, αρκεί να ξεκινήσεις τώρα. Αυτή τη στιγμή! Καλή αρχή λοιπόν και προσχή την επόμενη φορά, να κρατάς αυτόν που αγαπάς με το σεβασμό και την ειλικρινή αγάπη.