Ένας άντρας, ένας έρωτας!

Γιατί να το κρύψω; Στο 2011 ζούμε, όχι στο μεσαίωνα! Ναι, δεν είναι θαυμασμός αυτό που τρέφω για το Γιώργο Παπανδρέου, δεν είναι εμπιστοσύνη, δεν είναι αγάπη... έρωτας είναι! Και τι έρωτας! Έρωτας πασόκος! Τι να πιάσω; Την ομορφιά του; Το αψηλό του το ανάστημα; Την εξυπνάδα του; Τις πολιτικές του ικανότητες; Το ότι πρώτα βρίσκει τη λύση και ύστερα εντοπίζει το πρόβλημα; Αυτό το τελευταίο που το βάζεις;

Αγέρωχε ψηφοφόρε μου, που πήγες κι έμπλεξες; Απροσκύνητε κρητικέ μου, που πήγες και το έριξες; Και άντε να σε καταλάβω, βούηξε το κεφάλι σου από τα κανάλια, έβλεπες κι εκείνη την έρμη την Τρέμη να λιώνει απάνω στο γυαλί, οπότε είπες, δε βαριέσαι, ας το ρίξω στο Γιωργάκη. Τα άλλα δεν τα σκέφτηκες όμως; Ποια άλλα;

Άστο που ήταν το παιδί του μπαμπά και άστο κι εκείνο που ό,τι υπουργείο κι αν πήρε, ψάχναμε με το φακό να βρούμε ένα μεγάλο έργο, ένα σημαντικό νομοσχέδιο, μια εντυπωσιακή κίνηση, κάτι βρε αδερφέ. Όταν βέβαια κάποιος "γραφικός" τόλμησε να πει ότι ο Γιωργάκης δεν έκανε και τίποτε σημαντικό στην πολιτική του καριέρα, τότε τσάααααακκκκ... βγήκε πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και τα βούλωσε όλα τα κακά τα στόματα! Έτσι, για να μάθουν μερικοί μερικοί να μιλάνε! Βέβαια αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε τότε όλοι "τι πίνουν αυτοί οι διεθνείς σοσιαλιστές"... και μεταξύ μας τα πασόκια το αναρωτιόμασταν, άσπονδε εχθρέ μου Νεοδημοκράτη... εδώ που φτάσαμε θα στο πω κι εσένα, κρυφό θα στο κρατήσω;

Κι εκεί που το είχαμε σίγουρο ότι θα διαδεχτεί το Σημίτη βγήκε και ο κοντός, που μόνο το δάκο φοβάται, το έχουμε πει αυτό και άλλη φορά, και μας τον παρουσίασε κάπως έτσι:

Τώρα πως από έτσι, φτάσανε έτσι, δεν ξέρω...

...και έτσι μη σου πω...

Καλέ δε μιλιούνται σου λέω... αλλού κοιτάει ο ένας, αλλού ο άλλος. Άλλα γράφει ο ένας, άλλα ο άλλος.

Το θέμα είναι ότι μας τον έδωσε έτοιμο ο κοντός! Κι εμείς τον πήραμε! Και πάει και διαδίδει ο Γιωργάκης ότι θέλει συμμετοχική δημοκρατία. Κι εκεί ήταν που τρόμαξε λίγο ο κοντός, γιατί μπορεί να μην έχει μπόι ο Σιμήτης, αλλα μυαλό έχει. Σου λέει, πάει... αυτός, τέτοιος που είναι θα έρθει δεύτερος και θα τρέχει και μόνος σου. Τέλος πάντων, δεν αντιμετώπισε ιδιαίτερο πρόβλημα εκεί, τα κατάφερε και βγήκε. Και με έτοιμο το ποσοστό κόντρα στον Κραμανλή, πάει και το καρφώνει το ΠΑΣΟΚ στο δέντρο! Ε, να μην τον βρίσει ο κοντός; Ξεχεστήκανε αν θυμάσαι, αγέρωχε πασόκε μου!

Και πάει και το μπαλώνει, ότι και καλά το ΠΑΣΟΚ είχε πολλή διαφθορά και έπρεπε να κάνει πρώτα αυτοκάθαρση. Τι μήνυμα σου πέρασε τότε αθώε μου πασοκόπληκτε; Σκέφτηκες: αυτό το παιδί είναι τόσο φιλότιμο, που δεν καταδέχτηκε καν να γίνει πρωθυπουργός με βρώμικους βουλευτές. Είπε "πρώτα θα καθαρίσω το κόμμα και ύστερα θα αναλάβω". Κι εσύ τον πίστεψες! Να σε φασκελώσω τώρα, ή να το κάνω στο τέλος αναδρομικά;

Τέλος πάντων, πάει αυτό, το καταπίνουμε. Ας πούμε ότι η τιμιότητα του Γιώργου και το φιλότιμό του είναι το κάτι άλλο και ότι αρνήθηκε την εξουσία μέχρι να κάνει κάθαρση. Και δώστου και πάρτου, πιάνει ξεσκονόπανα, σφουγγαρόπανα, χλωρίνες, άζαξ και σου κάνει το ΠΑΣΟΚ αγνώριστο! Και χάνει και τις επόμενες εκλογές! Εκεί, πάλι από φιλότιμο, έθεσε τον εαυτό του στη διάθεση του περήφανου πράσινου λαού. Αυτή τη φορά όμως είχε και αντίπαλο. Ο βλοσυρός, τετράπαχος και κακάσχημος καθηγητής που όποτε του μιλούσε δεν τον καταλάβαινε, ήταν ο αντίπαλός του. Κι εκεί, ο αθώος, τίμιος πλην κρυφοκαρεκλοκένταυρος Γιωργάκης, άρχισε να βγάζει τον πραγματικό του εαυτό. Θυμάσαι τα τηλεφωνήματα στα κομματικά γραφεία μελών του κόμματος που ήθελαν να ψηφίσουν;

-"Ναι, γεια σας, είμαστε ψηφοφόροι του κ. Βενιζέλου, που ψηφίζουμε;"

-"Στα τσακίδια"

Αντίστοιχα βέβαια:

-"Που πρέπει να πάμε για να ψηφίσουμε τον κ.Παπανδρέου;"

-"Αμέσως μετά την ψηφοφορία, πειτε μας, προτιμάτε στοματική εκτόνωση με Σουηδέζα ή όργιο με Βραζιλιάνες;"

Έβγαλε τον Δρακουμέλ που έκρυβε ο Γιωργάκης μέσω της πράσινης Αγίας Έδρας των γραφείων και των συνεργατών του. Ξαμόλυσε ό,τι σκυλιά και γατιά είχε να διαφημίσουν τον ίδιο και να καταθάψουν τον κακάσχημο, βλοσυρό και ακαταλαβίστικο καθηγητή! Και τα κατάφερε. Την κράτησε την καρεκλίτσα του μπαμπά.

Ε, σιγά σιγά, έπεσε και ο Καραμανλής. Κι ο Γιώργος είπε "Λεφτά υπάρχουν".

Κερδίζει τις εκλογές και εδώ είναι αυτό που σας έλεγα στην αρχή, ότι πρώτα βρίσκει τη λύση και μετά εντοπίζει το πρόβλημα: στην αρχή έψαχνε που είναι τα λεφτά, μετά λέει ότι δεν ήξερε πόσο μεγάλο ήταν το πρόβλημα και μετά ήρθε και το ΔΝΤ.

Φυσικά, μαθεύτηκε ότι γνώριζε το πρόβλημα, όπως και μαθεύτηκε ότι συζητούσε για ΔΝΤ από το 2009, ενώ μέχρι προχτές χτυπιόταν ότι δεν το είχε σκεφτεί. Εκτός από Δρακουμέλ λοιπόν, είναι και Πινόκιο.

Κι εδώ, πολεμόχαρε και περήφανε συναδελφέ πασόκε μου, να σε ρωτήσω: καλά, εγώ είμαι ερωτευμένος με το παιδί, και κακιά κουβέντα από εμένα δε θα ακούσεις για εκείνον. Αλλά εσύ, από όλη τη σταδιοδρομία αυτού του ανθρώπου, τι θυμάσαι; Και μη μου πεις ότι έχει πάρει χρυσούς σταυρούς τιμής από αδελφότητες, ότι είναι πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς και ότι όλα τα κανάλια λένε τα καλύτερα γι'αυτόν. Εγώ εσένα ρωτάω. Εσύ και η χώρα σου, τι καλό έχετε δει από το μεγάλο μου έρωτα, το Γιώργο Παπανδρέου; Εκτός από τη μικρή και ασήμαντη "μπινιά" που έκανε στο Βενιζέλο για να του φάει την καρέκλα, κι εκτός από το ψέμα του "υπάρχουν λεφτά", τι άλλο είδες;

Άντε, ας ξεχάσουμε και το ψέμα του ΔΝΤ και την υπόσχεση ότι αυτό θα μας βγάλει από το χρέος. Ας ξεχάσουμε και την αποτυχία του μνημονίου. Ας ξεχάσουμε και το ότι ενώ όλοι διαπιστώνουν ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΜΑ, ο Γιώργος είπε ένα μικρό ψεματάκι ακόμη, ότι όλα θα πάνε καλά. Εσύ, επί της ουσίας, τι έχεις δει από αυτόν τον άνθρωπο; Ποια δραστική του απόφαση έχει αλλάξει προς το καλύτερο τη ζωή σου;

Ποιος είναι τελικά πραγματικά ΠΑΣΟΚ, εσύ ή ο Γιώργος; Μετά από το δείγμα που έχει δώσει, συνεχίζεις να τον εμπιστεύεσαι; Εγώ ναι, αλλά δεν πιάνομαι, γιατί εμένα είναι ο μεγάλος μου έρωτας!