Πρόσφατα σε ένα δικό μου άνθρωπο έγινε πρόταση από συνδυασμό για να κατέβει στις εκλογές. Αυτό που τον συμβούλεψα ηταν να μη βάλει την προσωπικότητά του στη βιτρίνα ενός μαγαζιού που έχει ηθικά φαληρίσει.
Είναι ορισμένοι άνθρωποι ομως που γνωρίζεις από μικρά παιδιά και ό,τι κι αν επιλέξουν στη ζωή τους, χαίρεσαι όταν τους βλέπεις να το πετυχαίνουν. Άνθρωποι που η αναλλοίωτη συμπεριφορά τους μέσα στα χρόνια αποτελεί εγγύηση για τα κριτίρια που θέτουν σε κάθε τους απόφαση. Αυτοί οι άνθρωποι, όταν κατεβαίνουν στον πολιτικό στίβο, ακόμη κι αν το σύστημα είναι άρρωστο, αποτελούν την τελευταία μας ελπίδα. Άνθρωποι δικοί μας, που τους ξέρουμε σχεδόν από τότε που γεννήθηκαν. Άνθρωποι που μας στάθηκαν σαν φίλοι, σα συγγενείς, σαν αδελφοί, σε δύσκολες στιγμές, και που ήταν εκεί, ακόμη κι όταν όλοι οι άλλοι... έλειπαν σε διακοπές.
Σε τέτοιους, δικούς μας ανθρώπους, μπορούμε να εκθέσουμε τις ιδέες μας, τις απόψεις μας, τις ανησυχίες μας, τις διαφωνίες μας και μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα μας ακούσουν, ότι θα λάβουν υπόψην τους τα λόγια μας, ότι στη δύσκολη στιγμή θα είναι από τη δική μας την πλευρά, γιατί στη δική μας την πλευρά γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, πόνεσαν, αγωνίστηκαν και στη δική μας την πλευρά έμειναν ακόμη και τώρα που πέρασαν το κατώφλι της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος αλλάζει, αλλά αυτό είναι μία γενική έκφραση, που έχει και εξαιρέσεις. Ο άνθρωπος δεν αλλάζει όταν αποφασίζει να μείνει σε όλη του τη ζωή άνθρωπος: όταν επιλέγει να θυμάται πάντα που γεννήθηκε, που μεγάλωσε, που έζησε, και τι αντιπροσωπεύει η δική του οντότητα μέσα στην κοινωνία.
0 ενεργοποιήσεις φαιάς ουσίας:
Δημοσίευση σχολίου