Εικόνα από εδώ.
Προχτές, πηγαίνοντας στη δουλειά, σταμάτησα σ'ένα ζαχαροπλαστείο και πήρα μερικά γλυκά για να τα φάω στο δρόμο. Λίγο μετά που βγήκα από το ζαχαροπλαστείο, με σταμάτησε ένας άνθρωπος εμφανώς σε πολύ άσχημη κατάσταση. Μου είπε ότι είχε να φάει 2 μέρες και ότι περπάτησε περίπου 10 χιλιόμετρα με τα πόδια. Σχεδόν έκλαιγε. Μου ζήτησε χρήματα. "Είμαι 32 χρονών", μου είπε, μισά στη γλώσσα του, μισά στη γλώσσα μου, "και πρώτη φορα αναγκάζομαι να ζητήσω χρήματα". Στο πορτοφόλι μου είχα 40€ και κάτι κέρματα, περίπου 3€.
Ενστικτωδώς, του έδωσα τα γλυκά που κρατούσα. Όταν ήρθε η ώρα να του δώσω χρήματα, μέσα μου άκουσα μια φωνή: "Μην τον βλέπεις που κλαίει, μπορεί και να σε κοροϊδεύει.". Αντί να του δώσω τα 40€, του έδωσα μόνο τα κέρματα. Τον χαιρέστησα και έφυγα. Όταν πέρασαν λίγα λεπτά και κατάλαβα τι έκανα, δεν ήταν δυνατό να τον βρω. Είχε χαθεί στον κόσμο. Θα καθυστερούσα κι από τη δουλειά βλέπεις...
Τώρα που πέρασε όλο αυτό σκέφτομαι: μ'εκείνα τα 40€ θα μπορούσα να αγοράσω το φαγητό μιας ημέρας ενός ανθρώπου που πεινούσε. Τώρα που τα κατάφερα κι έμειναν στη δική μου τσέπη, τι καλύτερο μπορώ ν' αγοράσω;
3 ενεργοποιήσεις φαιάς ουσίας:
Δε διαφωνώ με τις καλές σου προθέσεις,μα σε πόσους να δώσεις,η ατομική φροντίδα δε λύνει το πρόβλημα...
Κι εγώ είμαι της άποψης να μην δίνω χρήματα. Κάποιες φορές έχει τύχει και τους έχω αγοράσει φαγητό χωρίς να μου πουν ότι πεινάνε. Εξάλλου ένα σάντουιτς σε συσκευασία μπορούν να το φάνε και αργότερα.
@--- VAD: Μπαίνω σε σκέψεις περισσότερο γιατί εκείνη τη στιγμή εκλήθην να λύσω το πρόβλημα ενός μόνο ανθρώπου και δεν το έκανα.
@--- NdN: Φίλε μου κι εγώ με αυτά που του έδωσα του έλυσα το πρόβλημα για ένα σάντουιτς. Αυτό που θα ήθελα να έχω κάνει είναι να του λύσω το πρόβλημα τουλάχστον για ένα ακόμη γεύμα.
Δημοσίευση σχολίου