"Αν δεν υπήρχε αύριο", εκδοση Ιουνίου

Εντελώς τυχαία είδα αυτό το βίντεο και θυμήθηκα πάλι το βιβλίο της Μαρίας Τζιρίτα που μόλις τελείωσα.

 

Δεν ξέρω τι αισθανθήκατε εσείς βλέποντάς το, πάντως από όλα αυτά που περιγράφει, εμένα δε μου λείπει τίποτα... ουτε καν το τελευταίο. Μάλλον καλά κάνω λοιπόν και αισθάνομαι ευτυχισμένος. Όχι τίποτε άλλο, αλλά πολλοί μου έλεγαν ότι εγώ είμαι ο ανώμαλος της υπόθεσης, ότι ζητάω λίγα, ότι η ζωή είναι κι άλλα πράγματα κλπ.

Ότι με δέρνει μια φαινομενική αναισθησία, με δέρνει, αλλά τι να κάνω που το έχω φιλοσοφήσει και μου αρκούν πολύ λίγα πράγματα για να είμαι καλά. Τα υπόλοιπα τα προσπαθώ, αλλά πιο πολύ για να κάνω ευτυχισμένους τους δικούς μου ανθρώπους που τα ζητάνε. Δε στενοχωριέμαι εύκολα, δεν πτοούμαι με τίποτα (πολλοί λένε ότι κάτι παίρνω, όντως κάτι παίρνω, αλλά το θέμα είναι τι;) και γενικά από όλη τη μαυρίλα που μας περιτριγυρίζει, εγώ είμαι σίγουρος ότι ο κακός της υπόθεσης στο τέλος θα το πληρώσει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο και θα βράσει στα καζάνια της κολάσεως, ενώ όλοι οι υπόλοιποι θα ζήσουνε καλά κι εγώ καλύτερα. Τώρα θα μου πείτε "το παρα....κάνεις". Η μέχρι τώρα εμεπιρία μου αυτό μου έχει δείξει. Είναι τόσο κύκλος η ζωή, που ακόμη κι εγώ, όσες φορές έχω πάρει το ρόλο του κακού, το πλήρωσα, οπότε δεν μπορώ να πιστεύω σε πράγματα που είναι έξω από τη δική μου αντίληψη. Κάποιος μπορεί να μου πει ότι η ζωή δεν είναι πάντα έτσι. Η δική μου πάντα έτσι ήταν. Όποιος έκανε λαδιά, ως εκ θαύματος, το πλήρωνε, εκτός αν προλάβαινε να ζητήσει συγγνώμη. Τώρα τι να σας πω... μπορεί να είναι και που είμαι της Μαρίκας εγγονός και ματιάζω εύκολα.

Επιστρέφοντας στο θέμα της ευτυχίας, αυτό που θέλω να πω είναι ότι όταν μας ζαλίζουν σε συγχορδία όλοι μαζί για το ότι πάμε ντουγρού για την καταστροφή, καλό είναι να κοιτάξουμε τι αγαπάμε πραγματικά και αν αυτό που αγαπάμε πρόκειται να χαθεί από την οικονομική κρίση. Κι επειδή οι αγαπημένοι μας, εμείς, καθώς και όλες οι καθημερινές μας μικρές απολαύσεις δε χρειάζονται χρήματα για να διατηρηθούν, καταλήγω ότι μάλλον άδικα σκάμε.