Τι να τους πούμε;

Εκόνα από εδώ.

Τώρα που έρχονται τα νέα μέτρα και που ήδη γνωρίζουε πάνω κάτω τι μας περιμένει, αναρωτιέμαι:

Στα παιδιά που τώρα τελειώνουν το σχολείο και συμπληρώνουν τα μηχανογραφικά τους, τι θα πούμε; Το επάγγελμα να διαλέξουν; Πάνω σε τι να βασιστούν και να κάνουν όνειρα;

Στους νέους που τώρα βγαίνουν στην αγορά εργασίας, τι να πούμε; Ποια είναι τα κεκτημένα δικαιώματά τους και με ποια δύναμη να τα διεκδικήσουν όταν η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο;

Στους νέους εκείνους που έχουν την όρεξη και την ψυχική δύναμη να επιχειρήσουν κάτι δικό τους, τι πρέπει να πούμε, που πλέον κανείς δε γνωρίζει πως θα αντιδράσει η αγορά;

Σε αυτούς που έχουν πάρει δάνεια για τις επιχειρήσεις τους, τα οποία τρέχουν, κι αισθάνονται να μην έχουν καμία κάλυψη από πουθενά, τι να πούμε; Πως να τους καθησυχάσουμε;

Στις οικογένειες που ξαφνικά θα μείνουν με δύο μισθούς λιγότερους και θα πρέπει να επαναπργραμματίσουν τα πάντα πάνω σε άλλη βάση, τι να πούμε;

Σε αυτόν που μέχρι τώρα τα έβγαζε πέρα με δυσκολία, τι να πούμε; Όταν μέχρι τώρα απλώς επιβίωνε, τώρα τι θα κάνει;

Στο συνταξιούχο που χάνει τα δώρα Χριστουγένων και Πάσχα και που μέχρι σήμερα έπαιρνε τη χαμηλότερη σύνταξη στην Ευρώπη των 15, τι θα πούμε;

Η αλήθεια είναι ότι σε κανέναν από όλους τους παραπάνω δεν υπάρχει κάτι για να πούμε. Οι δικαιολογίες τελείωσαν. Από εδώ και πέρα, ο Θεός βοηθός.

Λύσεις για να επιβιώσει ο απλός κόσμος θα βρεθούν, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Το πολύ πολύ να τρώμε λιγότερο, να πετάξουμε τα κινητά τηλέφωνα, να επιστρέψουμε στα λεωφορεία, να μειώσουμε τους καφέδες έξω, το κάπνισμα, τις εξόδους, να ανάψουμε λιγότερο τη θέρμανση το χειμώνα και τον κλιματισμό το καλοκαίρι.

Αμφιβάλω πολύ όμως για την αποτελεσματικότητα των μέτρων, ως προς τη μείωση του δημοσίου χρέους. Τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν με αυτές τις περικοπες είναι ΨΙΧΟΥΛΑ, ενώ το μόνο που θα επιτευχθεί με τη μείωση των μισθών είναι η ασφυξία στην αγορά και η επιδείνωση της κατάστασης. Οι μεγάλες σπατάλες, οι οποίες πραγματοποιούνται από το ίδιο το πολιτικό σύστημα και τους πολιτικούς, παραμένουν και φυσικά δεν πρόκειται ποτέ να κοπούν!!! 

Δική μου πρόβλεψη, καθαρά προσωπική, εάν τελικά εφαρμοστούν αυτά τα εισπρακτικά και αντιαναπτυξιακά μέτρα και δεν έχουμε πόλεμο στους δρόμους, είναι η τελειωτική πτώχευση, η έκρηξη του δημοσίου χρέους και η δημιουργία του πρώτου Αφρικανικού κράτους σε Ευρωπαϊκό έδαφος... εκτός αν μας προλάβει κανένας παγκόσμιος πόλεμος, ο οποίος τόσο στις αρχές όσο και στα μέσα του περασμένου αιώνα, αλλά και παλιότερα, έβγαλε τον πλανήτη από τα οικονομικά αδιέξοδα.

Επαναλαμβάνω λοιπόν την ευχή που ανέφερα στη μέση της ανάρτησης: ο Θεός βοηθός.