Σε μια ώρα

Φωτογραφία από εδώ.

Θα ξεκινήσω την ανάρτηση με την τετριμμένη δήλωση που κάνει όποιος επιστρέφει από καλές διακοπές: "Πως πέρασαν οι μέρες στο Ηράκλειο! Ούτε που το κατάλαβα!".

Κατ'αρχήν να σας ευχαριστήσω όλους μέσα απ'την καρδιά μου για τις ευχές σας σε ό,τι αφορά στη γιορτή μου, αλλά και στη γέννηση της μικρής μας! 

Την περίοδο αυτών των γιορτών κατάλαβα πως γίνεται μέσα σε μία ώρα να αλλάζει η ζωή σου και ο ρόλος σου στην οικογένεια. Μέσα σε μια ώρα ενας νέος άνθρωπος -κατ'εικόνα και καθ'ομοίωση δύο άλλων ανθρώπων- έρχεται στον κόσμο και όλα γίνονται διαφορέτικά: τα παιδιά γίνονται γονείς, οι μανάδες γιαγιάδες, οι πατεράδες παππούδες, τα αδέρφια θείοι και όλοι μαζί, από εκεί που ταλαιπωρούνταν από υπαρξιακά ερωτήματα, παίρνουν την απάντηση που ανέκαθεν αναζητούσαν: "Είσαι εδώ για να κατακυριεύσεις τον κόσμο. Με το σώμα σου, το μυαλό σου, την αγάπη σου, την ευρηματικότητά σου, τη δημιουργικότητά σου, την ψυχή σου. Ήρθες κι ακόμα κι όταν νομίσεις ότι φεύγεις, θα έχεις αφήσει πίσω σου κάποιον που θα γίνει καλύτερος από εσένα και θα σε κάνει περήφανο σε κάθε περίπτωση. Όλα τα άλλα είναι ασήμαντα".

Και το πιστεύω πραγματικά αυτό. Όλα όσα δεν έχουν σχέση με την αγάπη είναι ασήμαντα, ή  καλύτερα είναι σημαντικά τόσο όσο θέλουμε εμείς. Φύσει όμως είναι ασήμαντα.

Οι μέρες των γιορτών κύλησαν ήσυχα, οικογενειακά. Στο μεσοδιάστημα έκανα κάτι δουλίτσες που είχαν μείνει πίσω στους ελαιώνες μας φορώντας "τα ρούχα τση αγροθιάς" (της αγροτιάς), όπως μου παρήγγειλε ο θείος μου ο Γιώργος. Εκείνη την ημέρα δύο κλάδευαν κι εγώ έκαιγα τα κλαδιά... κι όσο μου έλεγαν να μην πηγαίνω κοντά στη φωτιά πολύ, τόσο χωνόμουν εγώ. Ε, όταν πήγα σπίτι βγήκαν κάι μαυρίλες από πάνω μου... σαν καπνιστό λουκάνικο είχα γίνει.

Ετοιμάσαμε και το καινούριο σπίτι της αδερφής μου. Το τι μπάζο κουβάλησα εκείνη την ημέρα από το δεύτερο και τον τρίτο όροφο στο ισόγειο δε λέγεται! Καθάρισε τελικά κι απ'ότι είδα θα γίνει πολύ ωραίο. Μπήκαν και τα πλακάκια, τελείωσαν τα βαψίματα και από βδομάδα ξεκινάει η μετακόμιση. Αυτό που με ενδιέφερε περισσότερο βέβαια ήταν το δωμάτιο της μπέμπας! Δεν μπορεί η ανηψιά ενός Hellenic Potion να κοιμάται όπου κι όπου!  (...ως γνήσιο ψώνιο, σε λίγο θα κυκλοφορώ και σε σακούλα!)

Το Ηράκλειο, ακόμη και το χειμώνα, είναι πανέμορφο και δε βλέπω την ώρα να ξαναγυρισω... μάλλον θα το κάνω πολύ σύντομα γιατί το να πίνεις καφέ πάνω στη θάλασσα καταχείμωνο με 28 βαθμούς Κελσίου... απλά δεν υπάρχει αλλού. Υπάρχει μάλλον αλλά που να τρέχεις τώρα στο Σίδνεϋ... Άσε που εκεί δεν έχουνε Μινώταυρο! Σιγά μην τους κάνω τη χάρη! Χριστούγεννα φυσικά πήγαμε στην Αγία Πελαγία στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς, όπου και μετά τη λειτουργία στήθηκε ένα τραπέζι στην αυλή, από τα λίγα. Από τις 7 οικογένειες της οικογένειας ήρθαν 5, οπότε μαζευτήκαμε "μόνο" 25 άτομα αυτή τη φορά...

Αυτά ήταν από τα πιο σημαντικά πράγματα που έκανα τις 25 ημέρες που έμεινα στο Ηράκλειο. Ο υπόλοιπος χρόνος μου επενδύθηκε σε ανθρώπους και συνήθειες που αγαπώ και μ'αγαπούν πολύ.

Σύντομα θα περάσω και από τις σελίδες σας. Στέλνω την αγάπη μου σε όλους σας και με την ευκαιρία σας εύχομαι ολόψυχα καλή και δημιουργική χρονιά!

Υ.Γ.: Εδώ ακούτε τον εδώ και λίγες μέρες"παππού" να τραγουδάει το "Πότε θα κάνει ξαστεριά". Τον γνώρισα για πρώτη φορά πέρυσι κι ακόμη δεν αξιώθηκα να τον ακούσω ζωντανά. Το καλοκαίρι δε θα μου ξεφύγει όμως. Από το πως έκανε πάντως όταν είδε τη μικρή, κρίνω ότι σύντομα θα έχουμε νέες μαντινάδες! Απολαύστε μία από τις ομορφότερες φωνές της Κρήτης: